Woord van de voorzitter

 


 

WACHTDIENST   versus WACHTPOST

Beste vrienden,

Jullie hebben nu de slides gezien opgemaakt dr De Heer Vyverman.

Ik moet heel eerlijk toegeven : “ I ‘amimpresssed

Er is de wet van het voortschrijdend inzicht.

Toen onze generatie aan zet was, werkten wij van de maandagmorgenvroeg tot de late zaterdagnamiddag. Dat was al een hele vooruitgang, onze leermeesters en ouderen werkten van maandagochtend 7 h tot maandagochtend 7 h.Dag en nacht. En Madame van den dokteur deed den telefoon, en maakte de dossiers klaar, en de papieren voor de belastingen ,en den toer van de huisbezoeken..

Wij waren al vrij op zondag, wij deden geen raadplegingen na de vroegmis.

Soms genezen, vaak verlichten, altijd troosten was ons leitmotiv en daarop werden wij afgerekend.

Dus elke oproep werd beantwoord door onze echtgenote, en volgens de regels van de deontologie ging je altijd ter plaatse tenzij de klager zelf kon komen, wat eer  zeldzaam was.

Wij werkten dus samen, man en vrouw, en de privé liep over in het beroep: bij manier van spreken, wij moesten geen congé nemen om onze partner te zien..

Is dit nu nog haalbaar ? Neen zie ik jullie denken, en neen zeggen de HAIO artsen in één koor. Dat is niet meer haalbaar. De caritas van de meewerkende echtgenote bestaat niet meer. Zelfs de weekwacht die wij nog maar pas hebben ontdekt volstaat al niet meer.

De vloed van GSM oproepen, berichtjes, e-mails neemt maar toe .

Al was het maar omdat wij op afspraak werken, en dus deze toename aan telefoons niet meer aankunnen. Al was het maar omdat Covid 19 een vloed van attesten teweegbracht.

En de informatica, en de digitale wachtzaal, en de oproepen , en de GMD’s en de zorgtrajecten , en de attesten , nu zeker ivmCovid 19 worden doorgeschoven naar een medewerker.

Stel je dan voor dat je er in het weekend allen voor staat: vreemde of onbekende patiënten, nieuwe dossiers aan te maken of ID in te lezen, met een bebloede handschoen tijdens het hechten aan de keukentafel nog een telefoon opnemen, die dan wijst op een acute levensbedreigende aandoening, dat kan niet meer…

Als de overheid dan zwaait met vers gedrukte euro’s, niet owv de Corona, maar al meer dan 8 jaar dat volhoudt… En een chauffeur, en een secretaresse of verpleegkundige en een gebouw worden met de glimlach betaald:

De juiste zorg op de juiste plaats op het juiste moment :Klare en heldere taal, de patiënt weet naar wie te bellen of naar waar zich te verplaatsen, weze hij Chinees, toerist, of commercant of Krombekenaar, hij weet waar naartoe. De telefonist op 1733 is opgeleid en kan al snel met enkele gerichte vragen inschatten welke soort zorg en met welke snelheid

die moet worden verleend.

Zal dat betere geneeskunde opleveren ? Iedereen die mij kent weet dat ik mijn twijfels heb:

“Numquam curare, saepe mitescere, semper consolare” “ af en toe genezen, vaak verlichten, altijd troosten” zal daar nog plaats voor zijn?

Zal een raadpleging enkel om te luisteren nog mogelijk zijn? Zal angst nog erkend worden als geldige reden om een arts te zien? Zal de houding van de arts die worden van een techneut?

Daar was ik bang voor. Zal iemand in een ouderwets boerderijtje à la Bokrijk, met weinig lef nog gehoor krijgen? Zal , om het in  hedendaagse taal te spreken, een PZON nog gehoord worden? Of zal de minder gefortuneerde en mindere lefgozer moeten 

wachten tot de maandag? En dan te horen krijgen dat de afspraken voor de maandag volzet zijn?

Maw besteden wij onze caritas uit aan de 1733? Zijn wij uit op, ons persoonlijk comfort? 

dat al zeer groot is tav de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw?

Jullie merken het : crisissen zijn  uitdagingen zie  J.L Dehaene. 

Wij hadden een  crisis van onze opvatting over continuiteit van de zorgen.

Laten wij hopen dat Jean Luc nog steeds gelijk heeft, dat de overheid in ons een bondgenoot vindt, dat wij dat individueel contact belangrijk blijven vinden, dat wij oog blijven hebben voor dat beetje couleur locale, dat wij het grote blijven ontdekken in het kleine,

Endat de kleine man of vrouw zich warm bejegend blijft voelen..

Dat is de uitdaging, maar er is ook sociale controle, alle oproepen worden geregistreerd, en de computer zal wel noteren hoe alert wij waren, hoe efficiënt, en de patiënt die veel mondiger is geworden zal aan zijn huisarts wel vertellen hoe vriendelijk en hoe snel de arts van wacht wel was.

Wij hadden na een kransje in het Maria Ziekenhuis een afspraak dat wij zelf geen wachtpost zouden oprichten. De directie van het Ziekenhuis heeft toen, en vroeger ook al, beloofd geen initiatief te nemen dat geen draagvlak had. Die afspraak hebben wij steeds gersepecteerd. Maar ik stel vast dat iedereen, voor- en tegenstanders, zei : als de overheid met een plan voor de dag komt, doen wij uiteraard mee.

Dus beste vrienden, de slides tonen het , er is de kwaliteitswet, er zijn KB’s, op 1 juli moet er iets gebeuren. Het BVAS kan wat uitstel proberen, maar zelfs de anders gekleurde regering blijft voet bij stuk houden…

Bovendien,  beste vrienden  vermoed ik sterk dat er een behoorlijke meederheid voor een wachtpost bestaat, de enquete suggereert dat. Het is aan ons om wijs om te springen met alle pro en contra argumenten. Dat wij zuinig moeten omspringen met onze manpower, dat wij onze eigen vrije geneeskunde niet beconcurreren, dat wij aan de spoedartsen tonen dat wij wel bekwaam zijn acute geneeskunde correct te beoefenen. 

Kortom dat wij echte dokteurs zijn. Dat de eerste lijn bemand wordt door op en top gemotiveerde vrije beroepers..

Dat vrije geneeskunde, in een colloque singulier  het individu moet bijstaan in zijn contact met de  moloch die zorg en welzijn en overheid geworden is …

Ik, reken op jullie, ik reken op jullie gezond verstand, op jullie collegialiteit, om  aande raad van bestuur de toelating geven,evt met het handje, om dit dossier open en  bloot verder te bespreken, en ter geheime stemming voor te leggen.

En ik reken ook op de overheid…

Go ahead

Donderdag 17 december 2020 , de week voor een niet gevierd Kerstfeest

 

Deze Haiku (één van mijn hobby's) is mijn kerstwens voor de collega's

Dat ver dicht kan zijn

En zwaaien lachen gelijk

Voorbeelden trekken

 

Een Haiku is een dense dichtvorm,
Die uit Japan komt, niet uit China.
De natuur wordt er verbonden
Met menselijke bedenkingen.
In vijf, zeven en vijf lettergrepen
Wordt een universum geschapen.
Veel kan worden “gezegd” in weinig woorden.
En ook het “doen” van het laatste vers
Vraagt weinig woorden.

 houd het hoofd koel en het hart warm

© Huisartsen Westhoek | Cooked & Spiced by Tasty Creations | Powered by LMD